Cesarstwo Orinu

Z WanderPedia

Starożytne wielkie cesarstwo we wschodniej części kontynentu. Cesarstwo Orinu od północy i północnego wschodu ograniczone było przez Puszczę Prastarą, od północnego wschodu Lasami Arajskimi, od zachodu Rubieżami Grenimu, od południa Morzem Korskim, od wschodu Wielkimi Pustkami Odr.

W 1 r.o.c.o.p. Cesarstwo Orinu graniczyło od północnego-zachodu z leśnymi Elfami z Kiathle, od zachodu z Landarią od południa z Flamindią, od wschodu z ludami barbarzyńców z Odr.

Po podziale Landarii na 4 królestwa w 416 r.o.c.o.p Cesarstwo Orinu od zachodu graniczyło z Kathanorn.

Na początku obecnej Ery Portali na terenach Cesarstwa Orinu, w Górach Starczych aktywował się starożytny portal - jeden z trzech na kontynencie. Wkrótce zaczęły napływać przez niego hordy demonów i wynaturzeńców.

W obliczu zagrożenia, Cesarstwo Orinu wezwało swój lud do walki z rosnącym niebezpieczeństwem. W 10 r.o.c.o.p. stoczona została bitwa pod Czudrą. Wróg został pokonany, chociaż nie ostateczne - bowiem portale wciąż były otwarte i stanowiły zagrożenie.

W 27 r.o.c.o.p. zawarte zostało przymierze pomiędzy Landarią, Orinem i Flamindią - 5 lat później do przymierza dołączyły krasnoludy z Gór Starczych. Przymierze to miało zagwarantować pomoc w razie zagrożeń z portali. Niedługo potem kolejna fala najeźdźców z portalu pustoczyła północne i wschodnie tereny Orinu.

W 47 r.o.c.o.p. przymierze stoczyło zwycięską wielką bitwę pod stlicą Orinu - Ozd z drugą falą najeźdźców z portalu. Cesarstwo Orinu uczestniczyło w odbiciu Rydii spod wpływu demonów i w wielu mniejszych potyczkach zarówno sił sprzymierzonych jak i na własnych terenach.

Nieustająca wojna i związane z tym ogromne zapotrzebowanie na drewno przyczyniło się do pogorszenia stosunków z leśnymi Elfami z Kiathle. Początkowe prośby, później żądania elfów do zaprzestania wycinki potężnych połaci Lasów Arajskich nie mogły być przez Orin zaakceptowane.

W 232 r.o.c.o.p. miały miejsca krwawe starcia z Elfami w Dolinie Poskromnej. Orin nie ugiął się pod żądaniami Elfów i dalej wycinał lasy, coraz bardziej zbliżając się do ich wielkiego miasta - Andwael.

W 253 r.o.c.o.p. doszło do kolejnych krwawych starć z Elfami, rok później Elfy opuściły swoje miasto udając się na zachód do - Kiathle.

Ponowne otwarcie portalu spowodowało kolejną falę najazdów demonów na Cesarstwo Orinu, bardzo szybko demoniczne hordy ruszyły w kierunku stolicy Orinu. W 478 r.o.c.o.p. doszło do walnej bitwy, którą Orin sromotnie przegrał - krążą tu legendy o zdradzie części rycerstwa i braku pomocy od sojuszników. Zniszczony został rdzeń armii Orińskiej, a demony wkrótce stanęły na przedpolach stolicy.

W 479 r.o.c.o.p. po rozpaczliwej obronie stolicy upada miasto Ozd - obrońcy i mieszkańcy zostali całkowicie unicestwieni, zniszczony zostaje również zakon Ordynów. Od tego wydarzenia Orin nigdy już nie zdołał powołać wystarczającej obrony przed demonami, a kolejne miasta zostały niszczone.

W 512 r.o.c.o.p. upada ostatni bastion Cesarstwa Orinu - miasto Medwe zostaje zniszczone przez demoniczną armię. Agonia Cesarstwa i w zasadzie brak istotnej obrony wykorzystali Barbarzyńcy z Odr i w 516 r.o.c.o.p. najechali wschodnią granicę Orinu. Doszczętnie złupili miasto Johla - ostatnie wielkie miasto Orinu.

W 519 r.o.c.o.p. umiera na wygnaniu ostatni cesarz Orinu - Herston z Ozd rodziny Verd. Tak też datowany jest koniec Cesarstwa Orinu.

Cesarstwo Orinu zapamiętane zostało jako kraina walecznego rycerstwa i znakomitych ciężkich pancerzy. Kultura Orinu promieniowała na sąsiednie państwa i wywierała istotny wpływ na ich rozwój - szczególnie nowo powstałego Kathanorn. W Orinie panujący, wybierany był spośród najbogatszych i najbardziej wpływowych rodzin - władza nie była dziedziczna. Każda rodzina miała swoje terytorium, własną armię i w razie wojen czy innych zagrożeń musiała postępować wedle Honorowego Kodeksu Rodzin Synów Orinu ustanawianego i modyfikowanego wspólnie przez wszystkie rodziny na corocznych zjazdach. Rodziny miały sporą swobodę w obciążaniu podatkami mieszkańców na swoich terenach, w ustanawianiu praw i obowiązków mieszkańców - nie mniej jednak Kodeks to też regulował w pewnym zakresie.

Wielu historyków podkreśla, że mimo swojej porażki w finalnym starciu i w konsekwensji upadku, Orin powstrzymał hordy demonów i wynaturzeńców przed marszem na zachód do słabszych militarnie krain (szczególnie po rozpadzie Landarii). Demoniczne hordy po złupieniu ostatnich bastionów Orinu nie były już na tyle silne, aby zagrozić Kathanorn czy Flamindii.

Największe miasta Orinu: Ozd, Johla, Medwe, Czudra, Rolpan, Nuprod, Dorcz. Na terenie Orinu w Górach Starczych swoją twierdzę miały Krasnoludy w Nod-Dorn. Jednak, na początku bieżącej ery, kiedy tylko portal się otworzył, nie było kontaktu z krasnoludami. Prawdopodobnie zostali unicestwieni w pierwszej kolejności przez to co wylazło z portalu.